Neem 
)
De doerian heet in Thailand de ‘koning van de vruchten’. De grote vrucht, met dikke lichtgroenige stekelige schil, is vooral bekend om zijn indringende geur, volgens sommigen gewoon ‘stank’. Daarom is de doerian ook een verboden vrucht: in hotels, openbare gebouwen, metro’s, vliegtuigen en andere plekken in Thailand en andere landen is doerians meenemen verboden. Doe je dat toch, dan krijg je zelfs een boete!
Grootste stinkfruitproducent
Het ‘stinkfruit’ is een gewilde lekkernij, die hoge prijzen oplevert. Thailand produceert wereldwijd meer dan de helft van alle doerians. Het exotische fruit groeit op plantages aan hoge bomen. De vruchtbare grond van de provincie Chanthaburi in het oosten van Thailand levert volgens veel Thai de beste doerian, maar de mensen in Zuid-Thailand vinden dat (natuurlijk) van hun product. In China is de verboden vrucht enorm populair, en daar gaat dan ook veel Thaise doerianexport heen.
Straatverkoop
In het oogstseizoen, dat per regio verschilt, verkopen tafeltjes, kraampjes en motoren met zijspan doerian op straat. Meestal als hele vrucht, en soms ook al ‘ontschild’: alleen het vruchtvlees, strak, bijna vacuüm, verpakt in plastic. Verkoop gaat per kilo, in prijs variërend van 60 tot 180 baht (2 tot 5 euro). Sommigen winkels wagen zich aan de verpakte verkoop (met een hardwerkende luchtzuivering) en op openluchtmarkten wacht de doerian regelmatig ook op klanten.
In andere Aziatische landen wordt hij ook verkocht, maar dan vaak ook in allerlei verwerkte varianten. Van doerian-ijs tot doerianchips, zoals op de streetfood-markten in Kuala Lumpur, Maleisië.
Hoe oogt en voelt doerian?
Een doerian weegt zo’n drie kilo en lijkt qua formaat op een rugbybal. Een indrukwekkende grote vrucht dus, met dikke stekels op de schil. Die zijn niet echt pijnlijk, maar het zware fruit met blote handen dragen is geen plan. Dragen kan aan het takje bovenaan de vrucht, maar een stevige tas is beter.
Ook als het geurende vruchtvlees nog verstopt zit z’n omhulsel, hangt er een luchtje omheen. En niet het fijnste luchtje, ook dan al. Maar om doerian te eten en de geur echt te ervaren, moeten we door die schil heen. Dus: tijd voor de echte smaak- en geurproef!
Hoe smaakt en ruikt doerian?
We beginnen met de geur van doerian, want om ‘m te eten, moet je daar eerst doorheen. Meteen een waarschuwing: we kennen Thai, die – zonder overdrijven – daadwerkelijk misselijk worden van de lucht van de verboden vrucht. En, eerlijk is eerlijk, de lucht van doerian is inderdaad niet lekker.
Met sterk hakmes klieven we voorzichtig een rijpe doerian. We zien dikke gele boonvormige vruchten, ongeveer 15 centimeter lang en zo’n 5 centimeter breed. En daar is de geur: penetrant, volgens sommige mensen als zweetsokken, rottende uien of – met gevoel voor overdrijving, vinden wij – zelfs een riool…
Het rijpe vruchtvlees rond de lichtbruine pit, voelt romig en zacht. En het smaakt best lekker. Niet echt vergelijkbaar met een bekend fruit, al komt Engelse custardpudding in de buurt. Wij nemen nog een stuk. Wat denk je, lust jij doerian?
