Neem 
)
Bangkok, Chiang Mai, Phuket, Koh Samui: prachtige bekende Thaise bestemmingen. Maar het ‘Land van de Glimlach’ heeft nog veel meer mooie en interessante plekken, die bij de meeste reizigers onbekend zijn. Maha Sarakham, een traditionele landbouwprovincie in Isaan (het noordoosten van Thailand), is zo’n bestemming.
Onbekend terrein
Dus reizen we daarnaartoe. Het feit dat de provincie geen grote bezienswaardigheden heeft, maakt de reis juist weer interessant. Wat zullen we tegenkomen? Dat Maha Sarakham één van de meest traditionele Thaise plattelandsgebieden is, weten we wel. We zijn benieuwd wat voor stukje Thailand we hier gaan zien.
Akkers en waterbuffels
Landbouw, dus. Over rustige wegen rijden we langs vogelverschrikkers, magere bruien koeien en akkertjes met tabak, bananen en natuurlijk rijst, verbouwd voor eigen gebruik. Wat de mensen toch niet zelf nodig hebben, wacht op bamboe kraampjes zonder verkopers langs de weg op kopers. Het vertrouwen is groot: het geld voor de laaggeprijsde kokosnoten, cassave en drakenfruit stop je gewoon in een glazen potje. Kuddes waterbuffels steken sloom de weg over, onderweg van een veld naar huis
Zeldzaam houten huis
Traditionele houten boerderijhuizen zien we ook: aardewerken waterpotten, in plaats van moderne plastic tanks, staan op het erf. Op grond van de halfopen ruimte onder de woonetage ligt stro: hier slaapt het vee als het donker is, samen met zenuwachtige kippen en stoffige erfhonden. Indrukwekkende stevige houten pilaren ondersteunen het woonhuis, dat je met een trap bereikt. Vroeger woonde vrijwel elke Thai zo; nu zijn zulke huizen zeldzaam.
Boot zonder water
Langs kleine felgroene rijstveldjes met palmbomen op de dijkjes bereiken we het Kae Dam district. Ergens aan het eind van een karrespoor moet een heel bijzondere boeddhistische tempel staan. Wegwijzers zijn er niet. Iedereen die hier woont weet de weg; vreemden komen er bijna nooit. We vragen een man die op zijn saleng, een motor met zijspanbak, handig voor het vervoer van allerlei gewassen, een sigaretje rookt, naar Wat Nong Hu Ling, de boottempel. Want midden in droog Isaan, waar geen open water is te bekennen, staat een schitterende boot.
Tempelboot
Het Boeddhisme is al eeuwen de levensovertuiging van de Thai. Veel belangrijke oude religieuze ceremonies vinden in Maha Sarakham plaats. Maar een wat (tempel), gevormd als een slanke traditionele koninklijke boot, in een slaperig dorpje, is zelfs voor deze provincie heel bijzonder! De boottempel is prachtig, met versierselen zoals goudgekleurde draakachtige slangenkoppen, en een bescheiden Boeddhabeeld. Achter Boeddha zien we muurschilderingen van vissen en zee: ze zijn ineens logisch, in de tempelboot in dit aparte landbouwgebied.
Sereen goud
Onze laatste stop is bij Wat Pa Wang Nam Yen, de provincie’s belangrijkste Boeddhistische tempel. In contrast met de boottempel, heeft deze wat naast een enorme goudglimmende stupa, ook de grootste volledig houten gebedsruimte van Thailand. De trotse medewerker toont ons de warmgelakte vloeren, trappen, en luiken van het heiligdom, dat rust op honderdtwaalf dikke steunpilaren van padoek- en teakhout. En de drie grote Boeddhabeelden, die samen twaalf kilo goud in zich hebben. Sereen zitten ze in meditatiehouding in verrassend onbekend Maha Sarakham.
Tags: Maha Sarakham, Tempels